De Bloom Taxonomie Coach skill voor Claude

Het probleem dat de skill oplost staat in het bestand zelf benoemd, en het is herkenbaar voor iedereen die weleens een toets heeft gemaakt. Veel toetsen meten alleen de onderste twee niveaus: onthouden en begrijpen. En veel leerdoelen beginnen met snappen of weten, woorden die je niet kunt observeren. Je kunt niet zien of iemand iets snapt. Je kunt wel zien of iemand het uitlegt, toepast, vergelijkt, beoordeelt of ontwerpt. Met Bloom krijgt elk leerdoel een werkwoord dat je wel kunt zien en beoordelen, en dek je ook analyse, oordeel en creatie af.

Geschreven is hij voor docenten, trainers, cursusmakers, opleiders en ouders die huiswerk begeleiden, van basisschool tot bedrijfstraining. Voorkennis van Bloom is niet nodig: de niveaus en de werkwoorden zitten in het bestand. Hij is onderdeel van de skill-bibliotheek die we vanuit de dienst AI en automatisatie gratis beschikbaar stellen, zonder account en zonder verkoopmail achteraf. Ben je nieuw met skills, dan legt wat zijn Claude skills eerst uit wat je precies downloadt.

Eén ding moet je vooraf weten: de skill ordent, hij weet niets van jouw vak. Hij kent de taxonomie, niet je lesmethode. Wat hij oplevert is een startpunt dat de vakdocent controleert, en dat staat ook zo in het bestand. Twijfelt hij over een term, dan schrijft hij dat op in plaats van te gokken.

Het begint bij het werkwoord. Een leerdoel dat begint met de leerling begrijpt of de leerling weet, geeft je niets om naar te kijken. Je kunt begrip niet observeren, alleen gedrag dat op begrip wijst. Dat is de reden dat Anderson en Krathwohl in 2001 van de niveaus werkwoorden maakten. Vanaf dat moment stond er in elk niveau iets wat een leerling doet, en werd het leerdoel automatisch toetsbaar.

De bovenste helft kost het meeste tijd. Een goede analysevraag of evaluatieopdracht verzinnen duurt langer dan tien feitvragen opschrijven. Precies daar loopt het vast. Dat werk neemt hij over: hij levert per niveau een leerdoel en minimaal één toetsvraag die dat leerdoel daadwerkelijk meet, inclusief antwoordsleutel of beoordelingscriteria bij open vragen.

Differentiatie sneuvelt als eerste. Een makkelijke en een pittige variant per niveau, een rubric erbij, een quiz voor de hele groep: het staat op ieders wensenlijst en het komt er zelden van. In de skill is dat geen apart traject maar een optie in dezelfde run. Je vraagt erom en het rolt mee.

En de taal moet meeschalen. Dezelfde stof voor groep 5 en voor een bedrijfstraining vraagt om andere zinnen, andere voorbeelden en andere vraagvormen. Taal en complexiteit schalen dus mee met de doelgroep die je opgeeft. Dat is ook meteen de reden dat de doelgroep in de verplichte inputchecklist staat: zonder die informatie kan hij niet kiezen.

In diff-vorm, met het verschil dat de skill maakt aan een leerdoel over de watercyclus. Links wat er meestal staat, rechts wat je kunt observeren.

Daarna volgt de theorie waarop de skill rust, in het bestand zelf uitgeschreven: Bloom publiceerde in 1956 met een commissie van examinatoren de Taxonomy of Educational Objectives, en Anderson en Krathwohl herzagen het model in 2001. Twee wijzigingen zijn voor de skill essentieel. De niveaus werden werkwoorden in plaats van zelfstandige naamwoorden, zodat je ze kunt observeren en toetsen. En de bovenste twee wisselden van plek, waardoor creëren bovenaan kwam te staan.

De kern van het bestand is een lijst van acht vaste handelingen. Hij vraagt onderwerp, doelgroep en gewenst format uit. Hij verdeelt de stof over alle zes niveaus en benoemt per niveau wat de leerling daar met deze stof doet. Hij schrijft per niveau een leerdoel in de vaste notatie, met een werkwoord uit het repertoire van dat niveau, waarbij hij per niveau uit ruim dertig werkwoorden put. Hij schrijft per niveau minimaal één toetsvraag die het leerdoel daadwerkelijk meet, inclusief antwoordsleutel of beoordelingscriteria bij open vragen.

Hij checkt elke vraag op vier punten en herschrijft hem als er eentje niet klopt. Hij levert op verzoek differentiatie in dezelfde run. Hij schaalt taal en complexiteit mee met de doelgroep, van groep 5 tot professionals in een bedrijfstraining. En hij markeert vakinhoud waarover twijfel bestaat met een controlenotitie voor de docent, in plaats van te gokken.

Voordat er iets geschreven wordt, loopt de skill een verplichte inputchecklist na: het onderwerp en indien beschikbaar de bronstof, de doelgroep met leeftijd of onderwijsniveau en relevante voorkennis, het gewenste format, welke niveaus prioriteit hebben als niet alle zes nodig zijn, en de praktische kaders zoals aantal vragen, beschikbare toetstijd en open of gesloten vragen. Hij vraagt alleen na wat ontbreekt, dus je krijgt geen formulier maar hooguit twee of drie gerichte vragen.

De uitvoer staat in een vaste volgorde van vijf onderdelen: een overzicht van onderwerp, doelgroep en format plus de aannames die je moet checken, de zes leerdoelen per niveau, de toetsvragen per niveau met het verwachte antwoord of de beoordelingscriteria en een tijdsindicatie, de differentiatie als je daarom vroeg, en tot slot de controlenotitie voor de docent. Die laatste is het meest ondergewaardeerde blok: daar staat welke vakinhoud gecontroleerd moet worden, welke vragen het zwaarst leunen op voorkennis, en waar de set dun is. Wil je zelf zulke bestanden leren schrijven, dan legt SKILL.md schrijven de opbouw uit.

De ordening komt van Bloom en zijn commissie. In 1956 verscheen de Taxonomy of Educational Objectives, Handbook I over het cognitieve domein, geschreven door een commissie van examinatoren onder redactie van Benjamin Bloom. Het doel was praktisch: examinatoren wilden een gedeelde taal om te beschrijven wat een toetsvraag eigenlijk vraagt. Die zes categorieën zijn nog steeds de ruggengraat van de skill.

De herziening komt van Anderson en Krathwohl. In 2001 verscheen A Taxonomy for Learning, Teaching, and Assessing, met de twee wijzigingen die deze skill bruikbaar maken: werkwoorden in plaats van zelfstandige naamwoorden, en creëren bovenaan. Krathwohl schreef in 2002 in Theory Into Practice nog een overzichtsartikel over die herziening, ook dat staat in de bronnenlijst. Standaard gebruikt hij de herziene versie, met als vaste regel dat de oude en de nieuwe nooit door elkaar worden gehaald zonder dat erbij te melden.

De notatie komt van Mager. Preparing Instructional Objectives uit 1962 gaat precies over het punt waar de meeste leerdoelen sneuvelen: een doel moet beschrijven wat de lerende straks kan doen, niet wat hij weet. Dat is de bron van de vaste notatie na afloop kan de leerling [werkwoord] [object]. Wie doelen breder wil leren formuleren, komt daarna vanzelf uit bij de SMART Doelen Coach skill.

De samenhang komt van Biggs en Tang. Teaching for Quality Learning at University uit 2011 beschrijft constructive alignment: leerdoel, leeractiviteit en toets moeten op elkaar aansluiten. Een leerdoel op niveau analyseren met een toets vol feitvragen is niet alleen slordig, het stuurt je leerlingen naar het verkeerde soort leren. Daarom houdt hij die drie bij elkaar: per niveau een doel, en meteen de vraag die dat doel meet.

Ook zonder de skill te installeren kun je met deze principes je eigen toets verbeteren: begin elk leerdoel met een werkwoord dat je kunt zien gebeuren, kijk of je vraag echt vraagt wat het etiket belooft, en zet je antwoordsleutel erbij voordat je de vraag goed vindt.

Daarna is het gebruik simpel: noem je onderwerp, je doelgroep en wat je wilt hebben. Loop je vast op het uitpakken of het vinden van de juiste map, dan staat dat stap voor stap in Claude skills installeren. En wil je eerst de bredere uitleg over werken met AI, dan vind je die in de kennisbank.

Er zijn ook situaties waarin je hem beter laat liggen. Officiële eindtermen en examenprogramma's zijn er daar een van: die liggen wettelijk vast, en de skill weigert ze te herschrijven of te vervangen. Beoordeling van individuele leerlingen is een tweede: de skill schrijft vragen en criteria, maar velt geen oordeel over een kind en bedenkt geen cijfers of normeringen. En de derde grens is de vakinhoud zelf. Hij kent de taxonomie, niet jouw methode. Wat er precies in het hoofdstuk staat en hoe jullie de termen noemen, weet jij en weet hij niet.

Nog een eerlijke grens die het bestand zelf benoemt: de skill kan niet garanderen dat een vraag het geclaimde niveau meet bij elke leerling. Een toepassingsvraag wordt een onthoudvraag zodra de leerling het voorbeeld al kent. Dat maakt de vraag niet onbruikbaar, het betekent dat de docent weet wat hij voor zich heeft. Wie dat soort denkwerk over eigen begrip verder wil trainen, kan terecht bij de Feynman Techniek Coach skill, die stof net zolang laat vereenvoudigen tot de gaten zichtbaar worden.

Een set leerdoelen met bijpassende vragen is een klein document met veel gevolgen: het bepaalt waar je les naartoe werkt en waar je leerlingen op gaan studeren. Begin dus daar, en pak de rest daarna. Wil je dat je team dit soort werk zelf leert opzetten met AI, dan is dat precies wat we doen in de AI-trainingen. En wil je doorpraten over wat AI verder in je organisatie kan overnemen, van losse skills tot volledige automatisering, dan doen we dat gewoon in een gesprek.